Šaban je u djetinjstvu dosta vremena provodio u Bijeljini kod rodbine svoje majke, a kako je govorio, prve pjesme koje je čuo i naučio bile su bosanske sevdalinke, a prvi pjevači kojima se divio i nastojao ih oponašati bili su Zaim Imamović, Himzo Polovina, Safet Isović, u to vrijeme najveća imena jugoslovenske estrade
U životu i karijeri Šabana Šaulića, velike regionalne estradne zvijezde, koji je poginuo u saobraćajnoj nesreći u Njemačkoj, Sarajevo je imalo izuzetno mjesto, skoro kao rodni Šabac, ili Beograd u koji se preselio u 18-oj godini života.
Kada se Šaban pojavio na “Ilidžanskom festivalu” 1971. godine imao je iza sebe tek jedan veliki hit, pjesmu “Utjehu dajte mi utjehu”, koju je specijalno za njega kao u tom trenutku anonimnog pjevača napisao veliki srpski kompozitor Budimir Jovanović 1969. godine. Kada su mnogo godina kasnije pitali Šaulića zašto je svoj prvi veliki hit otpjevao na ijekavici, objasnio je: “Ijekavica je tada bila popularna, svi su je pjevali. To najviše ima zahvaliti Ilidžanskom muzičkom festivalu gdje su svi i tekstopisci i pjevači pisali i pjevali na ijekavici, bez obzira odakle su dolazili”.
Šaban je u djetinjstvu dosta vremena provodio u Bijeljini kod rodbine svoje majke, a kako je govorio, prve pjesme koje je čuo i naučio bile su bosanske sevdalinke, a prvi pjevači kojima se divio i nastojao ih oponašati bili su Zaim Imamović, Himzo Polovina, Safet Isović, u to vrijeme najveća imena jugoslovenske estrade.
ILIDŽA, BOSANSKI NASHVILLE
“Ilidžanski festival” narodne muzike je tokom 60-ih i 70-ih godina prošlog stoljeća bio svojevrsni ex-jugoslovenski Nashville, ultimativno okupljalište narodnjačke kreme, domaćeg country stvaralaštva, kompozitora, pjevača, tekstopisaca, novinara, producenata. Devetnaestogodišnji tinejdžer iz Šapca Šaban Šaulić našao se 1970. na Ilidži među svojim uzorima i velikanima narodnjačkog melosa i zapanjio i publiku i struku jedinstvenom interpretacijom odlične pjesme “Sada je svemu kraj”. Pjesmu, koja je i danas slušana i cijenjena za njega je napisao dvojac Ismet Alajbegović Šerbo i Spaso Berak, autori nekih od najljepših sevdalinki nove generacije. Safet Isović, koji se sa Nedjeljkom Bilkićem iz godine u godinu smjenjivao u pobjedama u svim važnim kategorijama na Festivalu (najbolja pjesma, interpetacija…) tada će reći da je “Šaban Šaulić čudo koje se ne može ponoviti”. Nijedan nastup Šabana Šaulića na “Ilidžanskom festivalu” nije protekao a da nije nagrađen nekim od najvažnijih priznanja.
U godinama njegove najveće slave, od sredine 70-ih, pa do početka rata Šaban Šaulić nije uopće organizirao solističke koncerte, niti velike samostalne turneje, njegov medij bila je kafana, on se tu najbolje snalazio, to je bilo njegovo prirodno okruženju. U Sarajevu 80-ih godina četiri su velika srbijanska narodnjačka pjevača držali nivo kafanskoj sceni: Bora Spužić-Kvaka mjesecima je, iz noći u noć, pravio krš i lom u restoranu “Relax” na nakadašnjoj Robnoj kući “Sarajka”, zaljubljenici u Tomu Zdravkovića hodočastili su na Trebević u pansion “Osmice”, a kralj romske pjesme Šaban Bajramović bio je “ekskluzivac” u kafani “Kod Mehe” na Sedreniku. Šaban Šaulić je svoje fanove čekao u restoranu na stadionu “Koševo”. Nekoliko mjeseci pred rat, sredinom 1991. Šaban je bio “visak”, stalni gost u “Restoranu 84”, na Skenderiji kojeg je držao Selver Lekić sa rodbinom i prijateljima.
Iako su manje-više svi popularni pjevači iz Srbije nakon rata imali svoje solističke nastupe u Sarajevu, na prvi veliki koncert Šabana Šaulića u glavnom gradu BiH čekalo se pune dvije decenije. Sa Halidom Bešlićem i Miroslavom Ilićem nastupio je na fešti nazvanoj “Tri kralja” koja je sasvim opravdala naziv koji je patentirao kompozitor i estradni menadžer Nazif Gljiva.
ŠALA NA DAN SARAJEVSKOG ATENTATA
Sljedeći Šaulićev nastup u Sarajevu obilježile su brojne polemike, negodovanja: Haris Pašović, režiser muzičko-scenskog spektakla u povodu stote godišnjice Sarajevskog atentata i otvaranja sarajevske Vijećnice u junu 2014. kao specijalnog gosta pozvao je “kralja naordne muzike” Šaulića da uveliča manifestaciju izvođenjem njegovog hita “Vjerujem u ljubav”, što je razbjesnilo brojne elitističke muzičke puritance.
Za ovo gostovanje Šabana Šaulića vezana je jedna urnebesna, ali do sada skoro nepoznata anegdota. Šaban se prije nastupa našao sa sarajevskim prijateljem, glumcem Emirom Hadžihafizbegovićem i zajedno su otišli na ručak u kultnu kafanu “Kod Kibeta” na Sedreniku. Cijela kafana je oduševljeno pozdravila Šabanov dolazak, krenulo je općenarodno veselje, pjesma, iće, piće, šega, šala kojoj su pjevač i glumac davali ogroman doprinos. Usred derneka, nekoliko sati pred otvaranje Vijećnice, Šabana je nazvao režiser Pašović da ga pita je li došao u Sarajevo, gdje se nalazi i kad će se pojaviti na tonskoj probi. “Harise, burazeru, ja sam došao, ali je mene kidnapovao onaj vaš kapetan Pašić i neće da me pusti. Nemam pojma ni gde se nalazim”, požalio mu se zabrinutim glasom Šaban. ( Mislio je na film “Karaula” Rajka Grlića u kojem je Hadžihafizbegović odigrao brljiantnu ulogu kapetana JNA Pašića).
Prema priči nekih od aktera, Haris Pašović je to shvatio ozbiljno i doslovno, ljutito i i panici počeo telefonirati, zvati Ministarstvo odbrane BiH, komandu Oružanih snaga, žaliti se na samovolju i bezobrazluk “kapetana Pašića” koji mu je kidnapovao jednog od najvažnijih aktera spektakla i tražio da se Pašića pronađe i kazni, a Šabana oslobodi i dovede na probu. Naravno, ubrzo je “talačka kriza” razriješena, kada se na “zbornom mjestu” pojavio Šaban Šaulić u društvu “kapetana Pašića”, glumca Emira Hadžihafizbegovića. koji su se Pašoviću izvinili na malo grubljoj, ali u osnovi tipičnoj sarajevskoj, bezazlenoj šali.
slobodna bosna